Saturday, 19 November 2016

சிறந்த பக்தன் - சிறுகதை



‘இன்றும் ஒன்றுகூட தேறாது போலிருக்கிறதே’ என்றான் முத்தண்ணன் ஏக்கத்துடன்.

‘கடலம்மாவிற்கு நம் பரதவர்குலம் மீது ஏனிந்த கோபமோ தெரியவில்லை’ என்று பதில் சொல்லி தன் மைத்துனனைத் தேற்ற முயன்றான் களமன்.

அந்த பெரிய மரக்கலம் ஆர்ப்பரிக்கும் வங்கக்கடலில் இரண்டு நாட்களாக ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. இருப்பினும் இன்னும் ஒரு மீனைக்கூட  பிடிக்கமுடியவில்லை.

‘என்ன சிந்தனை முத்தண்ணா?’

‘எல்லாம் உன் தமக்கையை எண்ணித்தான்.’

‘அவளுக்கென்ன? பரதவர்களில் வலிமையான உமக்கல்லவா மணம்புரிந்து கொடுத்துள்ளோம். பின் என்ன கவலை?’

‘நீ அறியாததா? இக்கடல்மாதா தொடர்ந்து நம்மை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். பாவம் என்னவள்; பசிப்பிணி எனும் பாவியால் சூழப்பட்டிருப்பாள். ’

‘இது இறைவனின் திருவிளையாடலேயன்றி வேறெண்ண சொல்ல?’

‘நம் தலைவர் ஏதோ குற்றம் புரிந்திருப்பாரென்று நினைக்கிறேன்’

‘என்ன மூடத்தனமிது? நம் பரதவக்குலத்தலைவர் மீது பழிசுமத்தினால் உண்ண ஒருபருக்கை நெல்லும் கிடைக்காது முத்தண்ணா’

‘இப்போது மட்டும் இங்கே என்ன வாழ்கிறது?’

‘சரி வா. வீசிய வலையை எடுக்கலாம். ’ என்றவாறே இருவரும் அங்கிருந்து கலத்தின் ஓரத்தினை அடைந்தனர் அவர்களிருவரும் சோழமண்டலத்தின் ஆளுகைக்குட்பட்ட நாகை மாவட்டத்தின் தென்கோடி முனையிலிருக்கும் சிற்றூரான முளைப்பாடியில் வசித்துவரும் பரதவ குலத்தோர். சில நாட்களுக்கு முன் வரை கடல்தாயின் அருளால் அளவிடற்கரிய மீன்கள் பிடித்து பசியெனும் சொல்லின் பொருளறியாது சிறப்பாக வாழ்ந்துவந்த குடியினர். ஆனால் இப்போதோ ஒருவேளை உணவிற்கு வழியில்லாமல் பழங்கருவாடுகளையும் வீட்டிலுள்ள பெண்டுகள், குழந்தைகளின் நகைகளையும் விற்று வயிற்றை நிரப்பிவந்தனர். ஏறத்தாழ அச்செல்வமும் தீர்ந்து போய் அடுத்தவேளை உணவிற்கு என்ன செய்வதென்று அச்சத்துடன் வாழ்ந்துவருகிறார்கள். தம் வாணிகம் சார்ந்த மருதநிலத்தில் வாழும் உற்றார், உறவினரிடம் கடன் வாங்கவும் அவர்களுக்கு மனம் வரவில்லை. இயற்கையின் அதிசயம் அவ்வப்போது கெடுதலாகவும் முடியும் என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்தும்படியாக கடந்த ஒருமாத காலம் இருந்தது.


கடல் தாய் இவ்வளவிற்கும் எதுவும் தராமல் விடவில்லை. ஆரம்பத்தில் பல மீன்களிலிருந்து சிலவாக்கி தற்போது தினமும் ஒரே ஒரு பெரியமீன் மட்டும் எண்ணித் தருகிறாள். அவ்வொரு மீனையும் அதிதீவிர சிவபக்தனாகிய முளைப்பாடி பரதவர்களின் தலைவன் கடலில் விட்டுவிடுகிறான். ஏதோ அம்மீனை வைத்து தாணுன்னா விட்டாலும் தன் குழந்தைகளாவது உண்டு பசியாறும் என்றெண்ணிய அங்கிருந்த குடும்பங்களுக்கு இது பேரடியாக இருந்தது.

வலையில் ஏதோ சிக்கியது போலுணர்ந்தான் முத்தண்ணா.

‘மைத்துனனே! ஏதோ பெரும் திமிங்கலம் சிக்கியுள்ளது என எண்ணுகிறேன்’ என்று கூறிய முத்தண்ணாவும் அவன் மைத்துனனும் சிரமப்பட்டு வலையை இழுத்தார்கள். இருவரும் வலையில் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மீனைப் பார்த்து அதிசயித்து நின்றனர். தங்கள் வாழ்நாளில் அப்படியொரு மீனை அவர்கள் பார்த்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகம். தங்கத்தால் ஆன உடலில் ரத்தினங்களால் ஆன செதில்களும், மாணிக்கத்தால் ஆகிய கண்ணும், வைர, வைடூரியத்தால் ஆன வாலுமென அது ஒரு புதையலாய்க் காட்சியளித்தது.

‘முத்தண்ணா! இவ்வதிசயத்தைப் பார்த்தாயா? யாருக்கும் கிடைக்காத பெரும்பேறு நமக்கு கிட்டியுள்ளது.’

‘ஆம் மைத்துனனே! இதைக் கொண்டு சென்று புகாரில் விற்றால் பெரும்பொருள் கிடைக்கும். அதைக்கொண்டு நம் குலத்தோர் இன்னல்களைத் தீர்த்துவிடலாம்’

‘ஏன் இப்படி உன் சிந்தனை மாறிப்போகிறது? கடலில் கிடைக்கும் பொருளை நம் தலைவனிடம் சமர்பிக்கவேண்டுமென்று தெரியாதா உனக்கு?’

‘சொல்வதைக் கேள் களமா. நம் தலைவரிடம் இதைக்கொண்டு சென்றால் இதையும் கடலில் விட்டுவிட்டு, சிவபெருமானே உனையும் உணர்வேன் நன்காய் எனப்பாடத்துவங்கி விடுவார். என் பேச்சைக் கேள். பொருளீட்டினால் ஒழிய உன் தமக்கையையும் அவளின் மகனையும் இன்றிரவு பசியினில் இருந்து காக்க முடியாது.’

‘உடல் வாடினாலும் பசிமீறினாலும் வழிமாறாமலே வாழ்ந்திடுவோம் முத்தண்ணா.’

அதற்குமேல் முத்தண்ணாவினால் பேச முடியாமல் போய்விட அக்கலம் கரையை நோக்கித் திரும்பியது. அந்த நவரத்தின மீனைப் பார்த்தவாறே திக்கில் ஆழ்ந்திருந்த முத்தண்ணன், தன் மைத்துனன் களபனிடம் கேட்டான்.

‘ஒருவேளை இதையும் நம் தலைவன் கடலில் விட்டுவிட்டால்?’

‘அவரை வெட்டி கடல்மீன்களுக்கு உணவாய்ப்போடவும் அஞ்சேன்’ என்றான் களபன்.

கரை வந்தடைந்த இருவரையும் எதிர்பார்த்து அவர்களின் குடும்பம் காத்திருந்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருசேரத் தூக்கிவந்த நவரத்தின மீனைப் பார்த்ததும் அங்கிருந்த நெய்தல்நில பரதவர்கள் அதிசயத்து நின்றனர். ஊரே ஒன்று கூடியது.

‘எம்மக்களே! இம்மீனைப் புகார்ப்பட்டிணத்திலோ மதுரை அறுவை வீதியிலேயோ விற்றால் பெரும்பொருள் கிடைக்கும். அப்பொருள்கொண்டு நம் துயர் தீர்த்துவிடலாம். ஆனால்,’ என்றவாறே இழுத்தான். அவன் இழுத்த ஆனாலின் அர்த்தம் அங்கிருப்பவர்களுக்கும் தெரியும்.

‘அப்படியாகாது முத்தண்ணா. நம் தலைவரிடம் பேசிப்பார்க்கலாம். ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையெனில் நாம் ஒருசேர அவரின் நடவடிக்கைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கலாம். வாயினால் அல்ல; கையினால்’ என்றான் கூட்டத்திலிருந்த ஒரு இளைஞன்.

அக்கூட்டத்திலுள்ளோர் அம்முடிவை ஏகமனதாக ஏற்றுக்கொண்டு பரதவக்குடித் தலைவனின் தாழைமடல் குடிலை அடைந்தனர்.

‘பரதவக்குடி காக்கும் பெருமானே! வெளியே வரவும்.’

உள்ளேயிருந்து அமைதியே உருவெடுத்த சிவபக்தனும் பெரும் வீரனுமான தலைவன் வெளியே வந்தான். கடந்த சில நாட்களாக உண்ணாமல் இருந்ததால் அவனின் முகம் வாடியிருந்தாலும் அம்முகத்தின்வழி ஒழுகும் கருணை ஒளி, அன்பைப் போதிப்பதாய் இருந்தது. வெளியே நின்றவர்கள் அவனிடம் நடந்ததைக் கூறி மீனை ஒப்படைத்து அதைவைத்து தங்கள் துன்பத்தை நீக்கவேண்டும் என்றும் வேண்டினர். அம்மீனைப் பார்த்த தலைவன் ,

‘சிறந்வையெல்லாம் தென்னாடுடைய எம்பெருமானுக்கே அர்ப்பணம்’ என்று கூறிவிட்டு நேராய் கடலில் சென்று அதை விட்டான். சிறையிலிருந்து விடுபட்ட கைதிபோல் மிகவேகமாக கடலில் சென்று அம்மீன் மறைந்தது. குழுமியிருந்த கூட்டத்தினரின் முகத்தில் கோபம் கொப்பளிக்க, மக்கள் அனைவரும் ஒருசேர அத்தலைவனை நோக்கி வந்தனர். அப்போது வானில் பிரகாசமான ஒளி அத்தலைவன் மீது பரவ, அசரீரி ‘அதிபத்தா’ என்றது. கூடியிருந்தவர்களின் வயிறும், மனமும் நிறைந்தது.
  


நன்றி – அதிபத்தர் வரலாறு, பெரியபுராணம்.

Thursday, 17 November 2016

MALENA (18+) – சினிமா விமர்சனம்



பொறாமை – தன் சகமனிதன் தன்னைவிட எதாவது ஒருவகையில் உயர்ந்தவராய் இருந்தால் நமக்குள் அரிப்பெடுத்து அலையும் உணர்ச்சி. ஆண்களைக் காட்டிலும் பெண்களுக்கு அதிகம். அதேநேரம் நம்மைவிட எதாவது ஒருவகையில் உயர்ந்தவராய் இருந்தால் ஆண்களின் எண்ணம் அதை அடைந்தே ஆகவேண்டும் என்ற கோரவெறி. அடைய முடியாவிட்டால் உயர்ந்தவரை தாழ்மைப்படுத்த வேண்டும் என்ற சிறுமைத்தனம்.  இது எல்லா மனிதர்களுக்குள்ளும் புதைந்துகொண்டிருக்கும் மிருகத்தனத்தின் எச்சம். அது வெளிப்பட்டால்? அதனால் பாதிக்கப்பட்டால்? அப்படி பாதிக்கப்பட்டவள் தான் மலெனா.

அதற்குமுன் உலகசினிமாக்களில் ஈரானியத் திரைப்படங்களைத் தவிர வேறு எந்த மொழிப்படங்களைப் பார்ப்பதாய் இருந்தாலும் தனியாகவே பாருங்கள். அற்புதமான படம் என்பதால் குடும்பத்துடன் அமர்ந்து பார்க்கலாம் (!) என்று நினைத்தால் ஜிகிர்தண்டாவில் வரும் வேட்டையாடு விளையாடு கிளைமேக்ஸ் தான் உங்கள் வீட்டிலும் நடக்கும். அதிலும் இத்தாலிய, ப்ரெஞ்ச் திரைப்படங்கள் என்றால் ஹெட்போனை மாட்டிக்கொண்டே பாருங்கள். எந்த இடத்தில் இருந்து காம மொனகல்கள் வரும் என்று எதிர்பார்க்கவே முடியாது. பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்; பட்டென்று உடையைக் கழட்டிவிட்டு ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அதிலும் இத்தாலிய சினிமாக்களில் பெரும்பான்மையான கலைப்படைப்புகள் (லா பெட்டா ஈ பெல்லா, த லீபேர்ட், இல் ஜியார்டினோ டை ஃபின்சி கான்டினி மாதிரியான கமர்சியல் படங்கள் இல்லை) செக்ஸ் என்ற வட்டத்தைச் சுற்றியே நிகழும். ஈரானியர்களுக்கு பேமஸ் குழந்தைகள் என்றால் இத்தாலியர்களின் பேமஸ் பெண்கள். பெண்களின் அழகை அவர்களிடம் சிக்கும் கேமரா வெளிப்படுத்தும் அளவிற்கு வேறு யாராலும் வெளிப்படுத்திவிட முடியாது. இத்தாலியின் டாப் 10 படைப்புகளை எடுத்துப் பார்த்தால் அதில் பாதிக்கும் மேல் செக்சை முக்கியமானதொரு புள்ளியாக வைத்தே நகரும்.
இப்போது மலேனாவை பார்க்கும்முன் இவ்வளவு விசயங்களைக் கூறுவதற்கு காரணம், அழகுக்கும் அருவெறுப்புக்கும் இடையே இருக்கும் நூலிழைக் கோட்டில் இத்திரைப்படம் பயணிக்கும். அருவெறுப்பு என்று கூறுவது பதின்ம வயது சிறுவனின் காமத்தினூடே இத்திரைப்படம் பயணிக்கும். சரியானபடி புரிந்துகொள்ளாமல் இது ஒரு பிட்டு படம் எண்ணும்படியாகவும் நேர்ந்துவிடலாம். அதனால் பார்க்கும்முன் சில விசயங்களை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். படம் தீவிர அடல்ட்ரீ கன்டென்டை உடையது. உலகமெங்கும் பிட்டு படங்களுக்கு கூட 18 வயது ஆகாத நடிகர்களை நடிக்கவைப்பது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. ப்ரேசர்ஸ், பார்ன்ஹப், நாட்டி அமெரிக்கா  முதலான பிட்டுப்பட தளங்களில் சைல்ட் செக்ஸ் வீடியோக்கள் முழுமையாக தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. அப்படி இருக்கும்போது 14 வயது சிறுவனின் காதல் கலந்த காமப்போராட்டம் திரைப்படத்தில் இடம்பெறுகிறது என்பதால் ஒரு சிலருக்கு தவறான புரிதலுக்கு வித்திட வாய்ப்பு உண்டு (படம் வெளியான நேரத்தில் இது பெரும் பிரச்சனையாக கிளம்பியது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது). அதனால் இத்திரைப்படத்தின் கருவை விளக்கிக்கொள்ள இத்தாலியத் திரைப்படங்களை இதற்குமுன் பார்க்கவிட்டாலும் சரி; குறைந்தபட்சம் ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் EYES WIDE SHUT, A CLOACKWORK ORANGE, THE SHINING போன்ற திரைப்படங்களையாவது பார்த்திருக்க வேண்டும்.

1940-களில் இத்தாலியின் சிசிலி பகுதியில் வந்திறங்குகிறாள் மலேனா. கணவன் இத்தாலிக்காக போரிடும் மேஜர். இரண்டாம் உலக யுத்தத்தில் கலந்துகொள்ள சென்றிருக்கிறான். அவளின் தந்தை ஒரு காது கேட்காத பள்ளி ஆசிரியர். மலேனா – பெயருக்கேற்றார்போல் பேரழகி. அழகு என்பதன் முழு அடையாளமாய் விளங்குகிறாள். இது அந்நகரில் வசிக்கும் பெண்களுக்கு பொறாமையையும் ஆண்களுக்கு அவளை அடையவேண்டும் என்ற வெறியையும் தூண்டிவிடுகிறது. அதேநேரத்தில் ரொனட்டோ எனும் 14 வயது நடுத்தர குடும்பத்து சிறுவன் அவளைப் பார்க்கின்றான். பார்த்ததும் காதல். அவளை மனமார விரும்புகிறான். அவளை எண்ணியே தினமும் இரவு தூங்காமல் காமக்கனவுகளில் கழிகிறது. மலேனாவைப் பற்றிய வதந்திகள் கூடிய சீக்கிரம் உலாவர ஆரம்பிக்கிறது. அவளுக்கு கள்ளக்காதலன் இருக்கின்றான் என்று ஊரெல்லாம் வதந்திகளைக் கிளப்புகிறார்கள். ரெனோட்டாவால் தாங்க முடியவில்லை; அவளை பின்தொடருகிறான். ஆனால் அவள் தினமும் சந்திப்பது அவளின் தந்தையை. இப்படியாக இருக்க, அவளின் கணவன் போரில் இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தி தெரியவருகிறது. இதுவரை அமைதிகாத்தவர்கள் இஷ்டத்திற்கு வதந்திகளைக் கிளப்ப ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஆண்துணை என்று எங்கோ இருந்த ஒருவனும் இறந்துவிட்டதால் அவள் வீட்டை பிற ஆண்களும் நோட்டமிடுகிறார்கள். ஒவ்வொருத்தனாய் வந்து உதவுவதாக கூறிக் கூறி அவளை நெருங்க முயற்சிக்கிறார்கள். இப்படியாக இருக்க, அவளின்மேல் கள்ளக்காதல் கேஸ் பதிவு செய்யப்பட்டு கோர்ட்டுக்கு அழைத்துவரப்படுகிறாள்.  கோர்ட்டில் ஒரு வக்கில் அவளுக்கு ஆதரவாய் பணம் வாங்காமல் வாதாடி விடுதலையாக்குகிறான். பணத்திற்கு பதில் அவளைக் கேட்க, அவளோ மறுக்க, அவளை வன்புணர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறான். அதன்பின் அவளை மணந்துகொள்வதாக அவன் கூற, அவனைப் பிடிக்காவிட்டாலும் அவளும் வேறுவழியின்றி அவனை நம்புகிறாள்.

வக்கிலின் தாயார் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்காததால் அவளுடைய உறவையும் முறித்துக்கொள்கிறான் வக்கில். இன்னொருபுறம் தந்தையும் இறந்துவிட முழுக்க அநாதையாகிறாள் மலேனா.  வறுமையும் சேர்ந்துவிடுகிறது. ரொட்டி கொடுப்பவன்கூட அவளை மேய நினைக்கிறான். பசிக்காக வேறுவழியில்லாமல் அவனுடன் படுக்கிறாள். ஒருகட்டத்தில் சிசிலி நகரை ஜெர்மானியர்கள் கைப்பற்றுகிறார்கள். இதன்பின் வேறுவழி தெரியாமல் அவள் விபச்சாரி ஆகிறாள். ஏற்கனவே வயித்தெரிச்சலில் இருக்கும் கூட்டம் வயித்தெரிச்சலுக்கு ஏற்றமாதிரியான விசயம் கிடைத்ததும் ஊரிலேயே மட்டமானவளாக அவளை நினைக்கின்றனர். சிலநாட்களுக்குப்பிறகு ஜெர்மானியர்கள் போரில் தோற்க, அமெரிக்கப்படை நாட்டினூடே நுழைகிறது. வெற்றிக்களிப்பில் நகரே ஆராவரமடைகிறது. அந்நேரத்தில் ஜெர்மானியர்களின் கைக்கூலி இவள் என்று கூறி அதுவரை ஆள்மனதில் பொதிந்து வைத்திருந்த அத்தனை வன்மத்தையும் அந்நகர பெண்கள் மலேனாவின் மீது பிரயோகப்படுத்துகிறார்கள். அவளை அடித்து, உடையைக் கிழித்து, மொட்டைஅடித்து ஊரைவிட்டே துரத்துகிறார்கள். அவளும் ரயிலில் ஏறி கிளம்பிச்செல்கிறாள். அவளின் அழகுக்காக  என்னவேனாலும் கொடுப்பதாய் கூறிய அத்தனை ஆண்களும் அவளை இழிபிறவியாய் பாவித்து, நமக்கும் இதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பதைபோல் ஒதுங்கிக்கொள்கிறார்கள். இத்தனையையும் நாம் பார்ப்பது ரெனோட்டாவின் வழியே. அவனாக நாம் மலேனாவைப் பார்க்கிறோம். அவளை அடித்துத்தொரத்திய சிலநாட்களில் இறந்ததாக கூறப்படும் மலேனாவின் கணவன் ஊருக்குள் வருகிறான்.  அவன் யார் யாரிடமோ அவளைப் பற்றி விசாரிக்கிறான். அவனைக் கண்டாலே உச்சா போகுபவர்கள் கூட, போரில் கையிழந்த அவனைப் பார்த்து அந்த வேசியைப் பற்றி யாரிடம் கேட்கிறாய் எனக்கூறி அவமானப்படுத்தி தொரத்துகிறார்கள். இதன்பின் என்ன ஆனாது என்பது கிளைமேக்ஸ்.

இந்த மையக்கதை ஒருபுறம்; அடுத்தது இதன் மேலோட்டமான கதை – அதாவது ரெனோட்டாவின் கதை. டீனேஜ் ஆரம்பத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் பிறக்கும் காமம் கலந்த காதல். மலேனாவைப் பார்த்த நொடியிலிருந்து. அவளின் வாழ்க்கையை எப்படியாவது மீட்டெடுத்து அவளுக்கு நல்லவாழ்க்கையை அவன் அமைத்துத்தர ஆசைபட்டான். அவளை அவ்வூரிலிருக்கும் ஆண்களிடமிருந்து எப்படியாவது காப்பாற்றிவிட ஆசைப்பட்டான். தான் பார்த்த நாடகங்களில் வரும் காட்சிகளைப்போல் பறந்துசென்று அவளை காப்பாற்றவேண்டும் இந்த சதிகாரர்களிடமிருந்து என தினமும் எண்ணினான். அவனுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் மலேனா. அவளின் ஒவ்வொரு அசைவுகளையும் மனதினுள் படம்பிடித்தான். அவளை அடைய நினைத்தான். ஆனால் அவளை வற்புறுத்தி அடையும் வழியைக் காட்டிலும் தன் ஹீரோயிசத்தால் அவளைக் காதலில் வீழ்த்தவேண்டும் என்று எண்ணினான். அவளைப் பற்றி யாராவது தவறாக பேசினால் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வர ஆரம்பித்தது அவனுக்கு. இத்தனைக்கும் ஒருமுறை கூட அவன் மலேனாவிடம் பேசியது கூட இல்லை. அவளுக்கு தெரியாமல் அவள் வீட்டில் நடப்பதை ஒளிந்துகொண்டு கவனித்தான். அவளைப் பற்றிய உண்மை அறிந்த மூன்றாவது ஆள். சூழ்நிலையையும் நிலைகெட்ட மாந்தாராலும் அவள் அடையும் கஷ்டங்களை அவளுக்கு தெரியாமலே அவளுடன் இருந்து புரிந்துகொண்டு வந்தவன். ஒருகட்டத்தில் அவளது கணவனைப் பார்த்ததும் அவளுக்கான வாழ்க்கையை அவளிடம் கொடுத்துவிட ஆசைப்பட்டான். ஒருகாதலனாய் தான் காதலித்த பெண்ணிற்கு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்தும் கொடுத்தான்.

THE GOOD THE BAD THE UGLY உள்ளிட்ட பல படங்களில் இணைக்கதாசிரியராக பணியாற்றிய லுசியானா வின்சென்சோனி எழுதிய சிறுகதையைப் படித்து அந்த பாதிப்பில் இருந்த இயக்குநர் ஜ்யோசபே தர்னேத்தோர் ஒரு ஷூட்டிங்கில் மோனிக்கா பெலுசுசியைப் பார்த்ததும் அந்த சிறுகதையைத் திரைப்படமாக்க முடிவு செய்தார். அதன்படி உருவானதுதான் மலேனா. பொதுப்படையாக பார்க்கும்போது காமச்சுவை வெளிப்பட்டாலும் இது முழுக்க முழுக்க அவலச்சுவையை உள்ளடக்கிய ஒரு அற்புதப்படைப்பு. மலேனாவை மார்க்கெட்டில் வைத்து பிற பெண்கள் அடிக்கும் காட்சியில் அவள்  பரிதாபமாக அங்கு நிற்கும் ஆண்களைப் பார்க்கும் பார்வை, நம் ஒவ்வொருவரையும் ஒருநிமிடமாவது யோசிக்கவைத்துவிடும். அற்புதமான ஒளிப்பதிவும் அழகியல் இசையும் படத்தை, படைப்பாக மாற்றிவிடுகிறது. ஒரு சாதாரண சிறுகதையை வைத்து அதை எப்படியெல்லாம் மெருகேற்ற முடியுமோ அவ்வளவு வித்தையும் திறம்பட செய்து சிறுகதை ஏற்படுத்திய தாக்கத்தினைக் காட்டிலும் பலமடங்கு தாக்கத்தை நம்முள்ளே ஏற்படுத்திவிடுகிறார் இயக்குநர் தர்னேத்தோர்.  மலேனா பார்த்தபின் அழகான பெண்ணைப் பார்த்தும் புணர்ந்துவிடவேண்டும் என்று எண்ணும் மனோபாவம் குறைந்தபட்சம் நம்மிடமிருந்து ஒருமாதமாவது ஓடிஒளிந்துகொள்ளும். நமக்குக்கிடைக்காத ஒரு அழகான பெண்ணை, நம் நண்பர்களின் மத்தியில் ஐட்டம் என்று கூறும் கேவலமான சேடிச எண்ணம் ஓரளவாவது ஓடி ஒளிந்து கொள்ளும்.


பின்குறிப்பு – படத்தில் ரெனோட்டாவின் அப்பாவாக வருபவர் செய்திருக்கும் அட்டகாசங்கள் கண்டிப்பாக சிரிக்கவைத்துவிடும். மலேனாவின் அழகிற்காக இரண்டு முறை எனில் அவருக்காக மூன்றாவது முறை பார்க்கவைத்துவிடும் இத்திரைப்படம்.

Tuesday, 15 November 2016

JAFFER PANAHI-யின் THE WHITE BALLOON – சினிமா விமர்சனம்




சினிமா என்பது பொழுதுபோக்கிற்கு மட்டுமல்ல; அது ஒரு கலை. காவியத்திற்கு சரிசமமான மற்றொரு உறுதியான, எளிமையான வடிவம். அது நாம் சார்ந்த இனம், மொழி, மதம், நாடு என எல்லாவகையான பரிமாணங்களையும் கலாசாரத்தோடும் பாரம்பரியத்தோடும் பிண்ணப்பட்டிருக்க வேண்டும். இதை ஈரானியர்கள் உணர கிட்டத்தட்ட 60 வருடங்கள் பிடித்தது. ஒரு குறிப்பிட்ட அழுத்ததிற்கு மேல் வெடித்துச் சிதறும் எரிமலையாய் 90-களில் வெடித்து சிதறியது ஈரானிய சினிமா அலை. உலகின் மிகக் கட்டுபாடுகளுக்குட்பட்டு திரைப்படங்கள் எடுக்கப்படும் இடமாக தாரளமாக ஈரானை சொல்லலாம். ராணுவ ஆட்சி, மதக்கட்டுப்பாடு, பழமைவாதிகள், போர், அரசியல் காரணங்கள் என வெளிப்படையான பல பிரச்சனைகளுக்கிடையே கதை எழுதுவதிலிருந்து சென்சார் வரை என ஏகப்பட்ட மறைமுக பிரச்சனைகளைத் தாண்டியே ஒவ்வொரு ஈரானியத் திரைப்படமும் இன்றுவரை வெளியாகிறது.

உதாரணமாக நீங்கள் ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறீர்கள் எனில் நேரடியாக தயாரிப்பாளரை அணுகி படத்தை எடுத்துவிட முடியாது. கதையை அரசிடம் காட்டி அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக செய்யவேண்டும். எனக்குத் தெரிந்து எழுதும் கதைக்கே தணிக்கை குழு இருந்த ஒரே சினிமா ஈரானிய சினிமா தான். கதையை அப்ரூவ் செய்துவிட்டால் போதுமா? திரைக்கதைக்கும் இதே நிலமை தான். அப்படியே  நீங்கள் நினைத்தமாதிரி கதை, திரைக்கதை எழுதி படத்தை எடுத்துவிட்டாலும் ரிலிசில் ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது. நம்மூரில் யு, ஏ என சான்றிதழ் வழங்குவது போல் அரசு அங்கு A,B, C என மூவகையாக ஒரு திரைப்படத்தை வகைப்படுத்தும். ஏ, என்றால் நிறைய திரையரங்குகளில் ரிலிஸ் செய்யலாம் என்று அர்த்தம்.  பி என்றால் சுமாரான திரையரங்குகளிலும் சி என்றால் மட்டமான ஒருசில திரையங்குகளில் லிமிடேட் எடிசனாகவும் ரிலிசாகும். நீங்கள் 1000 கோடியில் எடுத்தாலும் சி சான்றிதழ் வழங்கிவிட்டால் தெருக்கோடி தான்.
ஈரானிய சினிமாவில் இருக்கும் அரசியலைப் பற்றியும் சினிமாவின் பின்புலத்தைப் பற்றியும் பேசினால் பொங்கிக்கொண்டே போகலாம் 1500 பக்கங்களுக்கு. அவ்வளவு பிரச்சனைகளை சமாளித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் அங்குள்ள இயக்குநர்கள்.

ஈரானிய சினிமா என்றவுடன் நமக்கு நினைவுக்கு வரவேண்டிய ஆள் அப்பாஸ் கியராஸ்டமி. சத்யஜித்ரேயின் இறப்பைக் கண்டு மனம் வெதும்பிய அகிரா குரசோவா இவ்வாறு கூறினார்.

‘சத்யஜித்ரேயின் இறப்பைக் கண்டு என் மனம் சொல்லமுடியாத வேதனையில் இருக்கிறது. ஆனால் சத்யஜித்ரேயின் இழப்பை ஈடுகட்ட, அவருக்கு சரிசமமான திறமையுடன் ஒருவரை இவ்வுலகிற்கு தந்த கடவுளுக்கு நான் நன்றி கூறுகிறேன்.’

இப்படி அகிரா கூறியது அப்பாஸ் கியராஸ்டமியைத் தான். யோசித்துப் பாருங்கள். உலகசினிமா பிதாமகர்களில் ஒருவரான அகிரா, மற்றொரு ஜாம்பவனான ரே-க்கு சரிசமமானதொருவராக அப்பாஸ் கியராஸ்டமியைக் கூறுகிறார் எனில் அவரின் திறமை எப்படியிருந்திருக்க வேண்டும். இம்மனிதர் மாத்திரம் சினிமா எடுக்காமல் ஓவியத்திலயே இருந்துவிடலாம் என்று தன் சிறுவயதில் எண்ணியிருந்தால் ஈரானிய சினிமா ஒட்டுமொத்தமாக அழிந்திருக்கும் என்றே கூறுவேன். ஈரானிய சினிமாவின் புரட்சிக்காரன் ஜாபர் பனாஹி,  கலகக்காரன் மொஹ்சன் மக்மல்பப் மட்டுமின்றி இன்னும் எத்தனையெத்தனையோ கலைப்படைப்பாளிகள் தடம் மாறி எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் நல்லவேளையாக கியராஸ்டமி அம்முடிவை எடுக்கவில்லை.

ஜாபர் பனாஹியின் திரைப்படம் இது எனக்கூறிவிட்டு அப்பாஸ் கியாராஸ்டமியை புகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறானே என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். நியாயமாக பார்த்தால் அப்பாஸ் கியாராஸ்டமியின் திரைப்படங்களைப் பற்றி தான் முதலில் எழுதியிருக்க வேண்டும். ஆனால் கியாராஸ்டமியின் திரைப்படங்களைப் பற்றி எழுத போதுமான அறிவு என்னிடத்தில் இல்லை. அதுமட்டுமின்றி இப்படத்தைப் பொருத்தவரை அப்பாஸ் கியாராஸ்டமி இல்லையெனில் இத்திரைப்படம் எடுக்கப்பட்டிருக்காது என்பதே உண்மை.

நான்கு தொலைக்காட்சி குறும்படங்களை IRIP (ஈரானிய தொலைக்காட்சி குழுமம்) உதவியின்றி தன் சொந்த பணத்தில் தயாரித்த பனாஹி, தன் நண்பர் பர்விஷ் கூறிய ஒரு குட்டிக்கதைப் பிடித்துப் போக, அதையே குறும்படமாக எடுக்க முடிவெடுத்து எட்டு பக்கங்களில் எழுதிய கதையே THE WHITE BALLOON. அதை அப்ரூவலுக்காக IRIB-கு அனுப்ப, வழக்கம்போலவே அவரது கதை நிராகரிக்கப்பட்டது (இதுவரை ஜாபர் பனாஹியின் ஒரு கதை கூட ஈரானிய அரசால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை; அதுமட்டுமின்றி ஈரானில் திரையிட அனுமதி வழங்கப்பட்ட ஒரே திரைப்படம் THE WHITE BALLOON மட்டும்தான்). பனாஹியின் இம்முயற்சியைக் கேள்விபட்ட அப்பாஸ் கியாராஸ்டமி, பனாஹியின் கதையை வாங்கிப் படித்து, தானே திரைக்கதை எழுதித் தருவதாக ஒப்புக்கொண்டார்.

அதற்குமுன் ஒரு குட்டி ப்ளாஷ்பேக். கியாராஸ்டமியின் ட்ரையாலஜி என்றழைக்கப்படும் முப்படைப்புகளில் பெரும்புகழடைந்த UNDER THE OLIVE TREES திரைப்படத்தில் உதவி இயக்குநராக பணிபுரிந்தவர் பனாஹி. அப்போதே கியாரஸ்டமி கூறிய ஒரு வாக்கியம் ‘நம் திரைப்படத் துறையின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் நம்பிக்கை நட்சத்திரம் பனாஹி.’ ‘பனாஹி எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் தவறான திரைப்படத்தை எடுக்கமாட்டார்’ என்று ஓப்பன் டாக் கொடுக்குமளவுக்கு கியராஸ்டமிக்கு பனாஹியின் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது. அதை இன்றுவரை காப்பாற்றியும் வருகிறார். 2015-ல் வெளிவந்த TAXI திரைப்படம்கூட அந்த நம்பிக்கையை காப்பாற்றியது.

இப்போது நிகழ்காலத்திற்கு வருவோம். கியராஸ்டமி இப்படத்தின் திரைக்கதையை எழுதிக்கொடுக்க முன்வந்த இருகாரணங்களில் முக்கியமானதொன்று பனாஹியின் திறமையின் மீது இருந்த நம்பிக்கை; மற்றொன்று இத்திரைப்படம் குழந்தைகள் பற்றியது. (கியராஸ்டமியின் முதலிரு தொலைக்காட்சி திரைப்படங்களும் குழந்தைகளைப் பற்றியதே. ஸ்பில்பெர்க்கை விட குழந்தைகளை அதிகமாக நேசக்கும் கலைஞன் கியராஸ்டமி.) தான் கூறியது போலவே அற்புதமான திரைக்கதையை அசால்டாக எழுதிக்கொடுத்தது மட்டுமின்றி, அதை IRIB-யிடம் கொடுத்து அப்ரூவலும் வாங்கி தந்தார் கியராஸ்டமி.

அப்ரூவல் கிடைத்தாயிற்று; ஆரம்பித்து விடலாம் ஷூட்டிங்கை என்று உடனுக்குடனே முடிவு செய்யாமல், தன் கதைக்குத் தேவையான பாத்திரங்களைத் தேடி அலைந்தார் பனாஹி. படத்தில் பெண்குழந்தையின் அண்ணனாக நடிக்க ஒரு சிறுவனுக்காக 6000 சிறுவர்களைக் கண்டெடுத்து அவர்களில் இருந்து மொஹ்சன் எனும் சிறுவனைப் பிடித்தார். படத்தில் வரும் ஒரு ராணுவ வீரன் வேடத்திற்காக டெஹ்ரானிலிருந்து 300 கிமி பயணம் செய்து தேடியலைந்து ஒருவரைக் கொண்டுவந்தார். மீன் விற்கும் கடைக்காரராக நடிக்க ஒரு நிஜ கடைக்காரரையே நடிக்கவைத்தார். ஷூட்டிங் நடந்துகொண்டிருந்தபோது நாயகியான குட்டிப்பெண் ஐதாவிற்கு தவறுதலாக கொதிநீர் காலில் விழுந்து அதற்காக 20 நாட்கள் தள்ளிவைத்தது போக ஒரே ஷெட்யூலில் படத்தை முடித்தார் பனாஹி. புதிய டெஹ்ரானின் லுக் படத்திற்கு இடஞ்சலாக இருக்கும் என கியராஸ்டமி நம்பியதால் பழைய டெஹ்ரானின் எச்சமாக இருந்த பஷன் நகரில் படத்தை எடுத்து முடித்தார்.

படத்தின் கதையை ஒரே பத்தியில் சொல்லிவிடலாம்; புத்தாண்டு அன்று தங்கமீன் வைத்திருக்கவேண்டும் என்பது ஒவ்வொரு பாரசீக குடும்பத்திலும் பின்பற்றும் வழக்கம். வீட்டில் ஏற்கனவே மீன்கள் இருந்தாலும் கடையில் பார்க்கும் அழகான ஒரு தங்கமீனை வாங்க நினைக்கிறாள் ரசியா எனும் ஏழு வயது பெண்குழந்தை. செல்லும் இடத்தில் தவறுதலாக  அம்மாவிடம் அடம்பிடித்து வாங்கிய பணத்தை தொலைத்துவிடுகிறாள். அது ஒரு அன்டர்க்ரவுண்டில் மாட்டிக்கொள்கிறது. மீன் வாங்க சென்ற தன் தங்கையைத் தேடி வரும் அண்ணன் . இவர்களிருவரும் சந்திக்கும் பல்வேறு மனிதர்கள் மற்றும் அவர்களின் வாழ்க்கைச் சூழ்நிலை இவற்றையெல்லாம் 80 நிமிடத்தில் சொல்லும் திரைப்படமே THE WHITE BALLOON.

இவ்விடத்தில் பாராட்டப்பட வேண்டியது கியரஸ்டமியின் திரைக்கதையைத் தான். படத்தின் மேலோட்டமான கதை, மையக்கதை என இருவகையாக பிரித்து எழுதப்பட்ட திரைக்கதை. அதாவது மேலோட்டமான கதை என்னவென்றால் ரசியா மீன் வாங்குவது; மையக்கதை என்பது அவள் சந்திக்கும் மனிதர்கள். மேலோட்டமான கதையை நாம் மையக்கதையாக நம்பும் சூழ்நிலையில் படம் துவங்கியிருக்கும். முடியும்போது மேலோட்டமான கதை எது , மையக்கதை எது என நம்முள் உணரவைத்திருப்பார் பனாஹி. மையக்கதையை நாம் உணரும் நேரத்தில் இதுவரை நாம் எதை உண்மையென நம்பினோமோ அத்தனையையும் மறந்து சிலாகித்துக் கொண்டிருப்போம். ரசியாவின் அண்ணன் பணத்தை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுவதை மறந்து ராணுவ வீரனின் ஏக்கத்தை நினைத்து நாம் மனம் கசிவோம்.  ரசியா மீன் வாங்கியது நம் மனதுள் நிற்காது. பலூனை விற்கும் அந்த ஆப்கானிய அகதி சிறுவனின் தனிமையே நம்மை வாட்டியெடுக்கும்.

பனாஹியின் மிகச்சிறந்த துவக்கம் என இத்திரைப்படத்தைத் தாரளமாக சொல்லலாம். ஈரானிய அரசின் மெத்தனத்தால் ஆஸ்கார் அனுப்பப்பட்ட இத்திரைப்படம் திரும்ப பின்வாங்கப்பட்டது. டைம்ஸ் இதழ் பட்டியலிட்ட உலகின் சிறந்த 50 படங்களுல் ஒன்றாக தேர்வானது இத்திரைப்படம். அது மட்டுமின்றி கேன்ஸ் உட்பட பல உலகத்திரைப்பட விழாக்களில் பங்கேற்ற திரைப்படம். மிஸ் செய்யாமல் பார்த்துவிடுங்கள். யூட்யூப்பிலேயே கிடைக்கிறது.

பின்குறிப்பு – அப்பாஸ் கியரோஸ்டமி, மக்மல்பப், ஜாபர் பனாஹி ஆகியோரின் பிற திரைப்படங்களைப் பற்றி வரிசையாக எழுத இருப்பதால் இப்பதிவில் சொல்லமறந்த, சொல்லவேண்டிய பல விசயங்கள் பின்வரும் பதிவுகளில் தொடரும்.



Monday, 14 November 2016

அச்சம் என்பது மடமையடா – சினிமா விமர்சனம்




ஒரு நாவலின் சாராம்சம் கெட்டுவிடாமல், அது கொடுக்கும் தாக்கத்தை அப்படியே திரையில் காட்டும் வல்லமை வெகுசிலருக்கே அமையும். ஆங்கிலத்தில் மார்ட்டின் ஸ்கார்சேசே இதில் வல்லவர். ஒரு நாவலின் முழுமையான திரைவடிவத்தை அவர் திரைப்படங்களில் காணலாம். அந்த திறமை வாய்த்த தமிழின் ஒரே இயக்குநர் கௌதம் வாசுதேவ் மேனன் மட்டுமே. அவரின் திரைப்படங்களுல் வேட்டையாடு விளையாடு, மின்னலே, நடுநிசி நாய்கள் தவிர்த்து மற்ற அனைத்தும் ஒரு நாவல் வாசிக்கும் அனுபவத்தைத் தரக்கூடியது. படத்தில் வரும் மெயின் கேரக்டர்களின் மனதையும் நம்மிடம் உணர்ச்சியுடன் வெளிப்படுத்துவார். அதுதான் கௌதம்.

ஆனால் எது ஒருவரின் திறமையோ, அது அவரின் மிகப்பெரிய மைனஸ் பாயின்டாகவும் இருக்கும். கௌதம் வெளிப்படுத்தும் இலக்கியத் தன்மையை, அவருடைய கதாபாத்திரங்கள் நொடிக்கு ஒரு முறை கூறிக்கொண்டே இருக்கும். ஒருநிமிடம் கூட நமது காதுக்கு ரெஸ்ட் கிடைக்காது. எதாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அந்த கொஞ்சநஞ்ச ரெஸ்ட் மட்டும் நமக்கு விட்டால் போதும்; கௌதமால் ஆகச்சிறந்த இலக்கிய படைப்பை உருவாக்கிவிட முடியும்.

படத்தின் ட்ரைலரை வைத்தே கதையை எல்லோரும் புரிந்துகொண்டிருக்க முடியும். வேலை வெட்டி இல்லாத சிம்பு; சிம்புவின் தங்கையின் தோழியாக வழக்கம்போல் ஒரு கசங்கல் கூட இல்லாத உடையில் ஹீரோயின்; ரோட் ட்ரிப்; திடீர் ஆக்சன். படம் முழுக்க நம்மை ரெஸ்ட்டே எடுக்கவிடாத வசனங்கள். ஆனாலும் சலிக்கவில்லை. எவ்வளவு நேரம் வசனங்கள் வந்தாலும் நமக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆங்காங்கே ப்ரில்லியன்டான வசனங்கள் நம்மை கிறங்கடிக்கிறது. காதல் எனும் அழகிய உணர்வை வழக்கம்போல் அழகாய் கடத்திக்கொண்டு செல்கிறார். ஆனால் அவர் செய்த ஒரு காரியம் முதல்பாதி முழுமையும் 5 பாடல்களைப் போட்டது தான். ஒருவேளை இரண்டாம்பாதி த்ரில்லர் கம் ஆக்சன் என்பதால் பாடல் போட்டு அந்த வேகத்தைக் குறைக்க வேண்டாம் என்று எண்ணியிருக்கலாம். அது ஓரளவு வொர்க்கவுட்டும் ஆகியுள்ளது. ஏனெனில் தள்ளிப்போகாத, ராசாளி ஆகிய இரு பாடல்களைத் தவிர்த்து மற்ற அனைத்துப் பாடல்களும் ஏதோ விசுவலால் நன்றாயிக்கிருக்கிறதே ஒழிய, தனியாய் கேட்கும்போது சுத்தம். அதிலும் சோக்காளி பாடல் ரஹ்மான் கேரியரில் எரிச்சலூட்டிய முதல் பாடல் என்றே சொல்லலாம். RAB போடுவதாய் கூறி நம் காதை RABE செய்துள்ளார் ரஹ்மான்.

டேன் மெக்கார்த்தர் ஒளிப்பதிவு பெரிதாய் தெரியவில்லை. ஆனால் ஆக்சன் காட்சிகளில் உதவியிருக்கிறது. எடிட்டிங் மற்றும் நான் லீனியர் எடிட்டிங் இரண்டும் அட்டகாசம். சிறிது தடம்பிறழ்ந்தால் கூட குழப்பியிருக்கும் படியான திரைக்கதையை, மிகச்சரியாக கத்தரித்து பார்வையாளனுக்குள் கடத்தியிருக்கிறார் ஆன்டனி.

சிம்புவின் எனர்ஜி இரண்டாம் பாதியில் மட்டுமே பிரதிபலிக்கிறது. தள்ளிப்போகாதே பாடலில் அவரிடம் எனர்ஜியே இல்லை. அவர் நினைத்திருந்தால் இன்னும் அற்புதமாக அந்த உணர்ச்சியைக் காட்டியிருக்கலாம். சாமியார் ஆனதிலிருந்து சாந்த சொருபியாகிவிட்டார் என நினைக்கிறேன். ஆனால் இரண்டாம் பாதியில் அவரின் நடிப்பு வழக்கம்போல அருமை. என்ன! எதற்கெடுத்தாலும் அடி தொண்டையிலிருந்து ‘கூட வரலாம்ல, ஒவ்வொருத்தனா போடனும்’ என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு டயலாக் டெலிவரி செய்திருப்பது தான் உதைக்கிறது. மஞ்சிமா மோகனை கௌதம் தவிர வேறு யார் கையாண்டிருந்தாலும் அழகாய் காட்டியிருக்கமுடியாது. சுமாரான அழகியை அருமையாகக் காட்ட முயற்சித்திருக்கிறார்; அது ஓரளவு வொர்க்கவுட்டும் ஆகியுள்ளது. நண்பன் மகேஷ் கேரக்டர் அட்டகாசம்.



பாடல்களை படமாக்கிய விதம், எப்போதும் போலில்லாமல் கொஞ்சம் விறுவிறுப்பான திரைக்கதை, ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் பிண்ணனி இசை, சிம்புவின் நடிப்பு ஆகியவை படத்தின் பலம். ஒரு பயணமானது எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்; அதுதான் இரண்டாம் பாதி. அதன் போக்கை நாம் உணர்வதற்குள் பல அசம்பாவிதங்கள் நடந்துவிடுகின்றன. அதை அப்படியே தத்ரூபமாக நம் பார்வைக்கு கடத்தியுள்ளார் கௌதம். முதல் பாதி தட்டுத் தடுமாறி சென்றாலும் இரண்டாம்பாதியில் எழுந்து நின்று விறுவிறுவென நகர்த்திக் கொண்டு செல்கிறது திரைக்கதை. கண்டிப்பாக மிஸ் செய்யாமல் பார்க்கலாம்.

Sunday, 13 November 2016

SOURCE CODE - சினிமா விமர்சனம்




இந்த ஹாலிவுட்காரர்கள் இருக்கிறார்களே! நான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்றுகால் என்று சொன்னால் யாரும் நம்பமாட்டார்கள். ஆனால் நான் எடுத்த படத்தில் முயலுக்கு இரண்டே இரண்டுகால் தான் என்று நம்மை நம்பவைத்துவிடுவார்கள். இவர்களிடம் சிக்கிய சயின்ஸ் பிக்சன் ஜானரானது நமக்குள்ளே இவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறதா என்று அதுவே தன்னை நினைத்து ஆச்சரியம் கொள்ளவைக்கும் அளவு ஏகப்பட்ட பிக்சன்காளால் திணறடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் குறிப்பாக இந்த ‘நேரம்’ என்ற வஸ்துவை வைத்துக்கொண்டு இவர்கள் ஆடும் ஆட்டம் இருக்கிறதே! இன்னும் நேரம் என்றால் என்னவென்று தெளிவான அறிவியலைக் கண்டறிவதற்குள்ளே தங்களின் மூளையை உபயோகித்து  இவர்கள் திரைப்படத்தில் காட்டும் விசயங்களைப் பார்க்கும்போது அறிவியலறிஞர்களே வாயைப் பிளந்துவிடுகிறார்கள். சும்மா பேச்சுக்காக இதைச்சொல்லவில்லை. இன்டர்ஸ்டெல்லர் திரைப்படத்தின் பணியாற்றிய விஞ்ஞானி கிப் தோர்ன் , திரைப்படத்தில் வெளியான விசுவல் எஃபெக்ட்களை வைத்து வார்ம்ஹோல் பற்றிய தனது ஆய்வினை விரிவுபடுத்தியுள்ளார் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன்.

ஏற்கனவே டைம் லூப் பற்றிய பல திரைப்படங்களைப் பார்த்திருப்பீர்கள் அல்லது கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். EDGE OF TOMMORROW, TRIANGLE, ABOUT TIME, HAUNTER, MINE GAMES, PREMATURE, TIMECRIMES என ஏகப்பட்ட லிஸ்ட்டை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இந்த டைம் லூப்போடு இந்த திரைப்படத்தில் வேறொரு விசயத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அதுதான் யுக்ரோனியா எனப்படும் ஆல்டர்நேட்டிவ் டைம்லைன் (அ) பாரல்லல் டைம்லைன். இந்த ஆல்டர்நேட்டிவ் டைம்லைனை பார்க்கும்முன் இந்த வகையில் வெளியான திரைப்படங்களைப் பற்றி கூறிவிடுகிறேன். அதைவைத்துக்கொண்டு இதைப்பார்த்தால் உங்களுக்கு ஓரளவு விளங்கலாம்.
INGLORIOUS BASTARDS, THE GOOD DINOSAUR, BACK TO THE FUTURE போன்ற திரைப்படங்கள் இதற்கு உதாரணமாக கொள்ளலாம். முதல் திரைப்படமான இன்க்ளோரியஸ் பாஸ்டார்ட்ஸ் திரைப்படத்தின் கதைக்களமானது ஹிட்லரை கொல்வது. வரலாற்றின்படி ஹிட்லர் தானாக தற்கொலை செய்துகொள்வார். ஆனால் அவரை தன் திரைப்படத்தில் வரும் தன் கதாபாத்திரங்கள் கொலை செய்யமுயன்று அதில் வெற்றியடைந்ததாக க்வென்டின் காட்டியிருப்பார். இப்போது டைனோசருக்கு வருவோம். பூமியின் மீசோசோயிக் காலத்தில் (ஏறத்தாழ 6 கோடியே 60 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு ) முன்பே டைனோசர் இனம் பூமியில் மோதிய பெரும் விண்கற்களால் அழிந்தது எனப் படித்துள்ளோம். ஆனால் THE GOOD DINOSAURS திரைப்படத்தில், பூமியைத் தாக்கவந்த விண்கல்லானது திசைமாறி வேறிடத்திற்கு சென்றுவிடும். அதனால் டைனோசர் இனம் தொடர்ந்து பூமியில் வாழும். வாழ்வது மட்டுமின்றி தாவரஉண்ணிவகை டினோசர்களான அபடோசர்ஸ் விவசாயம் செய்து வாழ்வதுபோல் காட்டியிருப்பார்கள். அதன்பின் பிறக்கும் மனிதர்களை அந்த டைனோசர்கள் எலிகளாக கருதுவதும் , ஒரு மனிதக்குழந்தைக்கும் ஒரு டைனோசர்குட்டிக்கும் இடையே நடக்கும் நிகழ்வுகளென திரைப்படம் தொடர்ந்து பயணிக்கும்.

இப்போது மேட்டர் என்னவென்றால் இதுதான். வரலாற்றில் நடந்த விசயங்கள், ஒருவேளை நடக்காமல் போனாலோ, மாற்றி நடந்திருந்தாலோ என்ன ஆகும் என்பதுதான் இந்த ஆல்டெர்நேட்டிவ் டைம்லைன். ஒருவேளை வரலாறு மாற்றமடைந்திருப்பின் எல்லாமே மாறியிருக்கவேண்டுமே என்று நீங்கள் கூறுவது புரிகிறது. அங்கேதான் இந்த தியரி ஒரு ட்விஸ்டை வைக்கிறது. இப்போது THE GOOD DINOSAURS திரைப்படத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். விண்கற்கள் பூமியைத் தாக்காததால் இந்த பூமியில் இருக்கும் டைனோசர்கள் நன்கு வாழ ஆரம்பிக்கிறது. ஒருகட்டத்தில் தாவரவகை உண்ணிகள் நாகரிகமடைந்து, விவசாயம் செய்ய ஆரம்பிக்கிறது. அதன்பின் தோன்றும் மனிதன் அதனுடன் இணைந்து வாழ்கிறான். பூமியில் இப்போது மனிதனைவிட புத்திசாலித்தனமான டைனோசர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருக்கும். மனிதன் அவைகளின் பணியாட்களாக கூட இருக்கலாம். ஆனால் இது நடைபெறவில்லை. அப்படி நடந்திருந்தாலும் அது வேறொரு காலக்கோட்டின்கீழ் நடக்கும். அதாவது ஒருவேளை டைனோசர் இனங்கள் தப்பித்திருந்தாலும், அவை வேறொரு காலத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும். அந்த காலக்கோட்டைப் பொறுத்தவரை மேலே சொன்ன கதைகள் நடைபெறலாம். ஆனால் அது நடந்திருந்தாலும் நாம் வாழும் இக்காலக்கோடானது மாறாது. நாம் வாழும் காலமானது தொடர்ந்தாற்போல் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும். அதேபோல் அந்த காலக்கோட்டில் டைனோசர்களும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்.

நன்கு குழப்பி எடுக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். காலத்தை அதன் நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் பல்வேறு காலக்கோடுகளாக பிரித்துக் கொள்ளுங்கள். 12 B திரைப்படத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  ஒருவிசயம் நடந்தால், நடக்காமல் இருந்தால் என இருவேறு விசயங்களின் அடிப்படையில் இந்த காலக்கோட்டை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் காதலித்த பெண்ணையே திருமணம் செய்தால் நடப்பவை ஒரு காலக்கோடாகவும், அவளே நம்மை கழட்டிவிட்டு வேறொருவருடன் திருமணம் செய்துகொண்டால் நடப்பதை ஒரு காலக்கோடாகவும் பிரித்துக் கொள்ளுங்கள். இப்போது ரியாலிட்டியில் நீங்கள் திருமணம் செய்யவில்லை. ஒருவேளை உங்களால் இறந்தகாலத்திற்கு சென்று அவளின் திருமணத்தை நிறுத்தி, உங்களையே திருமணம் செய்துகொள்ளும்படி  செய்கிறீர்கள். இப்போது மீண்டும் உங்களின் காலத்திற்கு, அதாவது ரியாலிட்டிக்கு வருகிறீர்கள். இப்போது உங்கள் வாழ்க்கையில் அவள் இருப்பாள் என நினைத்தால் அதுதான் இல்லை. உங்களின் தற்போதைய வாழ்க்கை அதேபோல்தான் இருக்கும். ஆனால் கடந்த காலத்தில் நீங்கள் மாற்றீனீர்கள் அல்லவா? அந்த வாழ்க்கை தனியாக வேறொரு டைம்லைனில் இயங்கும். இந்த கருமத்திற்கு பெயர்தான் ஆல்டர்நேட்டிவ் டைம்லைன். இது ஒன்னும் தெளிவான அறிவியல் இல்லை என்பதை நினைவில் கொள்க. இது ஒரு புனைவு. இதற்கும் ஐன்ஸ்டைனின் ரியாலிட்டி தியரிக்கும் பற்பல மடங்கு எதிர்வினை இருப்பதால் நாம் ரொம்ப போட்டு குழப்பிக் கொள்ள வேண்டாம்.
அது எப்படி ? இறந்தகாலம் மாறினால் எதிர்காலமும் மாறவேண்டுமே என்று உங்களுக்கு சந்தேகம் வந்தால் நீங்கள் ரியாலிட்டி தியரியையும், ஆல்டர்நேட்டிவ் டைம்லைனையும் ஒருமுறை ரெபர் செய்துவிட்டு தொடர்ந்து படியுங்கள். இல்லையெனில் இந்த பத்தியைப் படியுங்கள். ‘உன் பதிவைப் படித்தால் கீழ்பாக்கத்திற்கு தான் செல்லவேண்டும்’ என நினைப்பவர்கள் இப்பத்தியைத் தாண்டிவிட்டு செல்லுங்கள். ஒவ்வொரு வினைக்கும் எதிர்வினை உண்டு என ஆப்பிள் மரத்தடியில் அடிவாங்கிய நியூட்டன் கூறியிருக்கிறார். அதே கான்சப்ட் தான் இங்கும். இறந்தகாலம் மாறினால் எதிர்காலமும் மாறும் எனக் கோட்பாட்டின் எதிர்வினை தான் இது. இறந்தகாலம் மாறினால் அது வேறொரு ட்ராக்கிலும், எதிர்காலமானது மாறாமல் அப்படியே தான் இருக்கும் என்பதும்தான் இந்த தியரியின் சுருக்கம். இந்த கணிதத்தில் நேர்மாறல், எதிர்மாறல், ப்ரபோசனல் டு, ஆப்போசனல் டூ என்றெல்லாம் சொல்லுவார்களே! அதே தான்.   ஸ்ஸ்ஸ்ப்பபா!!!! ஒருவழியாக சொல்லவந்ததை ஓரளவு தெளிவாக சொல்லிவிட்டேன் என நினைக்கிறேன். இவைகளெல்லாம் மனிதனின் புனைவே தவிர நிருபிக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

ஏறத்தாழ நான்கு பக்கத்திற்கு அறிவியலை ஜூஸ் போட்டு கொடுத்துவிட்டேன். எனவே இப்போது திரைப்படத்திற்கு வந்துவிடுவோம். இல்லையெனில் நான் என்னிடம் இல்லாதவொன்றான அதிமேதாவித்தனத்தைக் காண்பிப்பதற்காக எனக்கே புரியாத பல தியரிகளைச் சொல்லி, உங்களை உளவியல் ரீதியாக பித்தனாக்கிவிடுவேன். காலை 7.40 மணிக்கு சி்காகோவை நோக்கி ஒரு ரயில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது. ரயிலில் உள்ளே தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆள் திடுக்கிட்டு எழுகிறான். அவன் எதிரே இருக்கும் பெண் சாதாரணமாக அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவன் முகத்தில் பற்பல குழப்பங்கள். அவனுக்கு எதிரில் இருப்பவள் யார் என்று தெரியவில்லை. தன்னுடைய பெயர் கேப்டன் ஸ்டீவ் கோலின்ஸ் எனவும் தான் ஆப்கானிஸ்தானில் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அமெரிக்க கேப்டன் என்றும் அவளிடம் தெரிவிக்கிறான் ; மேலும் நான் எப்படி இங்கு வந்தேன் என அவளிடம் கேட்கிறான். அவளோ சிரித்துவிட்டு ‘நீ சான் ஃபென்ட்ரஸ் (SEAN FENTRESS). நீ ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். நான் கிறிஸ்டீனா’ எனக்கூறுகிறாள்.  ஷாக் ஆகும் ஸ்டீவ் பாத்ரூம் நோக்கி செல்கிறான். அங்குள்ள கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது அவனுடைய முகம் மாறியிருக்கிறது. ‘இன்னாடா இது வம்பாக்கீதே’ என்று அவன் குழப்பத்தில் ட்ரைனில் அலைய, அந்நேரம் கிறிஸ்டீனா அவனிடம் வந்து ‘நாம் அடுத்த ஸ்டாப்பில் இறங்கிவிடலாம். உனக்கு என்ன ஆயிற்று எனக் கண்டறிந்துவிடலாம். எல்லாம் சரியாகிவிடும்’ என்று கூறி முடிப்பதற்குள் ரயில் வெடித்து சிதறுகிறது.

மீண்டும் ஸ்டீவ் கண்விழிக்கிறான். அவன் ஒரு அறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான். ஒரு பெண்குரல் அவனை எழுப்புகிறது. ‘கேப்டன் ஸ்டீவ். நீங்கள் அந்த ரயிலில் பாம் வைத்தவனை கண்டுபிடித்தீர்களா ’ எனக்கேட்க, ‘நீ யார்? இங்கு நான் எப்படி வந்தேன். இது என்ன இடம்’ என்று ஸ்டீவ் குழம்புகிறான். சிறிதுநேரத்தில் தன்னுடன் பேசும் பெண்ணின் உருவம் அவன் அறையில் இருக்கும் டி.வியில் தெரி்கிறது. அவள் மீண்டும் மீண்டும் பாம் வைத்தவனைக் கண்டுபிடித்தீர்களா? எனக் கேட்க, இல்லை என்று ஸ்டீவ் சொல்கிறான். அப்போதுதான் அவனுக்கு அவள் பெயர் குட்வின் என நியாபகம் வருகிறது. ‘சரி, மீண்டும் முயற்சியுங்கள் . உங்களுக்கு முன்பு போலவே 8 நிமிடம் மட்டுமே இருக்கிறது’ என்று சொல்லிவிட்டு அவனை மீண்டும் ரயில் வெடிவிபத்து நடைபெறுவதற்கு 8 நிமிடங்களுக்கு முன்பு அனுப்பி விடுகிறாள்.

இம்முறை பாமைக் கண்டுபிடிக்கும் ஸ்டீவ், அதை எப்படி செயலிழக்கச் செய்வது எனத் தெரியாமல் விழிக்கிறான். அதனால் பயணிகளிடம் செல்போன், லேப்டாப், பேஜர் போன்றவற்றை அணைக்கச் சொல்கிறான். ஆனால் பாம் வெடித்துவிடுகிறது. மறுபடியும் அறைக்குள் இருக்கிறான். குட்வின் அவனிடம் மீண்டும் அனுப்புவதாக கூறுகிறாள். ஆனால் ஸ்டிவ் தன் தந்தையிடம் பேசவேண்டுமென கோரிக்கை வைப்பதற்குள் ரயிலுக்குள் அணுப்பப்படுகிறான். ரயிலில் சந்தேகத்துக்கிடமானவர்களை பார்க்கிறான். அதில் ஒருவனை பாலோவ் செய்து கிறிஸ்டீனாவுடன் சிகாகோவிற்கு முன்னாடி ரயில் நிலையத்தில் இறங்குகிறான். அந்த சந்தேகத்துக்கிடமான ஆசாமியுடன் சண்டை போடும் நேரத்தில் ரயில் தூரத்தில்  வெடிக்கிறது. அதேநேரம் ஸ்டீவ் தவறி ட்ராக்கில் விழுந்து வேறொரு ரயிலில் அடிபட்டு இறக்கிறான்.

மீண்டும் அறை. இம்முறை தன்முன்னுள்ள டி.வி. ஸ்க்ரீனீல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் குட்வின்னிடம் உன்னுடைய பாஸிடம் பேசவேண்டுமென வற்புறுத்துகிறான். வேறுவழியில்லாமல் டாக்டர்.ரட்லஜ் ஸ்டீவ்விடம் பேசுகிறார். இம்முறை பிளானை முழுமையாக விவரிக்கிறார் ரட்லஜ். சோர்ஸ் கோட் என தான் கண்டறிந்த ஒரு சமாச்சாரமானது, ஒரு நிகழ்வு நடந்ததற்கு 8 நிமிடத்திற்குமுன் அந்த நிகழ்வில் இருந்த ஒருவரின் மூளையோடு, இப்போதிருக்கும் ஒருவரின் மூளையை கனெக்ட் செய்யும் ஒரு டெக்னாலஜி என்றும் அதைவைத்து அந்த பாம் வைத்தவனைக் கண்டறிந்தால் மட்டுமே, இன்னும் சிறிதுநேரத்தில் சிகாகோவில் வெடிக்க இருக்கும் மிகப்பெரிய வெடிவிபத்தை தடுக்க இயலும் என்றும் கூறுகிறார். ஆனால் இந்த சோர்ஸ் கோடினால் இறந்தகாலத்தை மாற்றமுடியாது எனவும் கூறுகிறார். அப்படியே மாற்றப்படும் இறந்தகாலமானது ஆல்டர்நேட்டிவ் டைம்லைனில் இயங்கும் எனக் கூறுகிறார். ஆனால் தான் கிறிஸ்டீனா எனும் பெண்ணைக் காப்பாற்றியதாக ஸ்டீவ் தெரிவிக்க, கிறிஸ்டீனா தற்போது இறந்தவிட்டாள், ஆனால் அவள் வேறொரு டைம்லைனில் உயிருடன் இருக்கலாம் என ரட்லஜ் கூறுகிறார்.

இதற்குபின் மீண்டும் ரயில்; மீண்டும் அறை; இடையில் கிறிஸ்டீனா மீது காதல் வேறு. தன் தந்தையிடம் ஒருமுறையாவது பேசிவிட வேண்டும் என பரிதவிப்பு வேறு; யார் அந்த பாமர் என்ற பெரும் கேள்வி வேறு. தான் எப்படி இங்கு வந்தோம்? தன் குழுவில் பணியாற்றிய சக ராணுவ வீரர்கள் என்ன ஆனார்கள் என பற்பல சந்தேகங்களைக் கொண்டிருக்கும் ஸ்டீவ்விற்கு எல்லா குழப்பங்களும் பிரச்சனைகளும் எப்படி முடிவுக்கு வந்தது என்பது மீதிப்படம்.

மூன் என்ற ஒற்றைப் படத்திலே உயரம் தொட்ட டங்கன் ஜோன்ஸ் , தனது இரண்டாவது திரைப்படத்திற்காக நடிகர் ஜேக் கில்லன்ஹாலை சென்று சந்தித்தார். தான் ம்யூட் (MUTE) எனும் திரைப்பட ஸக்ரிப்ட் எழுதி இருப்பதாக தெரிவித்த ஜோன்ஸ், அதை இயக்க ஒரு வருடத்திற்கு மேலாகும் என்றார். சரி அதுவரைக்கும் எதற்கு சும்மா இருக்கவேண்டும்? ஸ்பிசியஸ் போன்ற திரைப்படங்களுக்கு திரைக்கதை எழுதிய பென் ரிப்லியின் ஒரு திரைக்கதை என்னிடம் இருக்கிறது. படித்துப்பாருங்கள்; அட்டகாசமாக இருக்கிறது என்றாராம் ஜேக். டங்கன் ஜோன்சும் படித்துப் பார்க்க அப்படி உருவானது தான் இந்த சோர்ஸ்கோட். ஆனால் பாருங்கள்; டங்கன் அதன்பின் வார்க்ராப்ட் எடுத்தார். தன் கனவுத்திரைப்படம் என்று சொன்ன ம்யூட் இப்போதுதான் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார் . ஹைலைட் என்னவென்றால் ம்யூட் திரைப்படத்தில் இப்போது ஹீரோவாக நடித்துக்கொண்டிருப்பவர் நம் லெஜன்ட் ஆஃப் டார்சன் ஹீரோவான அலெக்சான்டர் ஸ்கார்ஸாட்.

ஒருவகையில் இந்த திரைப்படம் EDGE OF TOMMORROW-வின் முன்னோடி எனலாம். அத்திரைப்படம் உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால் இதுவும் கண்டிப்பாக பிடிக்கும்.  திரைக்கதை பிரியர்களுக்கு ஏற்ற தீனி இந்த திரைப்படம் என்றும் சொல்லலாம். ஒரு அட்டகாசமான திரைக்கதையை வைத்துக்கொண்டு பட்டாசாக நகர்த்தியிருக்கும் திரைப்படம் தான் சோர்ஸ்கோட்.



Wednesday, 9 November 2016

MIRACLE IN CELL NO. 7 – சினிமா விமர்சனம்



என்னதான் ஹார்ரர், சயின்ஸ்-பிக்சன், த்ரில்லர், ஆக்சன் என்று பலவகையான திரைப்படங்களைப் பார்த்தாலும் இந்த ஃபீல்-குட் திரைப்படங்கள் தரும் அனுபவம் அலாதியானது. பெரும்பாலான ஃபீல்-குட் திரைப்படங்கள் நம்மையறியமால் நம் மென் உணர்வை தூண்டிவிடக்கூடியவை. அதனால்தான் இந்த வகையறா திரைப்படங்களில் நடித்துவரும் டாம் ஹேங்ஸ் உலகின் மோஸ்ட் பவர்ஃபுல் ஹீரோவாக இருக்கிறார் (மோஸ்ட் வான்டட் ஹீரோ – ஜானி டெப்).

ஃபீல் குட் திரைப்படங்கள் ஹாலிவுட்டில் தாராளமாய் ஏராளம் உள்ளது. ஹாலிவுட் தவிர்த்து வேற்றுமொழிகளில் வரும் அற்புதமான பல திரைப்படங்கள் தற்போது தான் நம் பார்வையில் விழுகின்றன. பாரசீக நாடுகளில் மஜித் மஜிதி போன்றோர்  கலக்கிக் கொண்டிருக்க, சைலன்டாக கொரியர்கள் உலகத்தரத்தில் பல அற்புத படைப்புகளைத் தந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.  கிம்-ஜி-வூன், கிம்-கி-டுக், சான்-வூக்-பார்க் போன்றோர் எடுக்கும் திரைப்படங்கள் தற்போது உலகளவில் ட்ரென்டாகி வருகிறது. கொரியர்களின் சினிமாக்கள் அழகியலைக் கவித்துமாக பேசுகிறது. அந்த கொரியர்களின் படைப்புதான் இந்த திரைப்படம் .

லீ-வான்-க்யுன்க் இயக்கத்தில் 2013-ல் வெளிவந்த இத்திரைப்படம் அப்போதைய கொரிய பாக்ஸ் ஆபிசை அடித்து நொறுக்கியது. சில்ட்ரன்ஸ் ஆஃப் ஹெவன், ஐ யம் சாம் போன்ற திரைப்படங்கள் பிடிக்குமெனில் கண்டிப்பாக இந்த திரைப்படமும் உங்களுக்கு மிகமிகப் பிடிக்கும். கதையானது மனநலம் குன்றிய தந்தைக்கும் அவனுடைய மகளுக்கும் இடையே நடக்கும் பாசப்போராட்டத்தை அடிப்படையாக கொண்டது. லீ-யாங்-கோ எனும் மனநலம் குன்றியவர் தன் ஆறு வயது மகள் யே-சங்குடன் சந்தோஷமாக வசித்து வருகிறார். தன் மகள் ஆசைப்படும் ஒரு ஸ்கூல்பேக்கை வேறொரு குழந்தையின் பெற்றோர் வாங்க, அந்த பேக் என் மகளுடையது என வம்பு செய்கிறார் லீ. அப்பிரச்சனைக்குப் பின் ஒருநாள் மார்க்கெட்டில் நடந்துசென்று கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண் , லீ-யாங்-கோ ஒரு பெண்குழந்தையை ஏதோ செய்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டு போலிசை அழைக்கிறாள். அந்த பெண்குழந்தை தான் ஸ்கூல் பேக்கை வாங்கியவள். அவளை வல்லுறவில் ஈடுபடுத்தி கொடூரமாக கொன்றுவிட்டான் லீ-யாங்-கோ என்று கேஸ் போட்டு போலிஸ் கைது செய்கிறது. இறந்த பெண்ணின் குடும்பமோ பெரும் வசதி படைத்தது. லீ-யாங்-கோவிற்கு மரணதண்டனை அளித்து கோர்ட் தீர்ப்பளிக்கிறது. அவன் ஜெயிலுக்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறான். ஜெயிலில் அவனுடன் சில கிரிமினல்கள் இருக்கிறார்கள். அந்த அறையின் எண் தான் 7.

தன் தந்தையை பிரிந்த யே-சாங் எப்படியாவது அவருடன் வாழவேண்டும் என துடிக்கிறாள். சிறையில் இருக்கும் கைதிகளுக்கு ஒருமுறை லீ-யாங்-கோ உதவ, அவனுக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து தருவதாக அவர்கள் வாக்களிக்கிறார்கள். அதன்படி அவனுடைய குழந்தையை சிறையில் ஒருநாள் யாருக்கும் தெரியாமல் கொண்டு வருகிறார்கள். இந்த உண்மையை ஜெயில் வார்டனுக்கு தெரிய வருகிறது. அவரோ தன் மகளை நோயினால் பறிகொடுத்தவர்.  இதன்பின் யே-சாங் சிறைக்கு யாருக்கும் தெரியாமல் பலமுறை வருகிறாள். ஒருகட்டத்தில் லீயின் அறையில் இருப்பவர்களுக்கும், ஜெயில் வார்டனுக்கும் லீ எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்ற உண்மை தெரியவருகிறது. மறு விண்ணப்பம் அளித்து மீண்டும் சரிவர விசாரனை நடத்த வேண்டும் என்று எல்லோரும் கோரிக்கை வைக்கிறார்கள். மறுவிசாரணையில் தான்தான் அக்குழந்தையைக் கொன்றதாக லி-யாங்-கோ வாக்குமூலம் அளிக்கிறான். எதனால் அவன் அப்படி செய்தான்? யே-சாங்கின் நிலை என்ன? அந்த அறையில் இருந்தவர்களின் கதி என்ன? என்பது போன்றவை மீதிப்படம்.

படத்தில் பாராட்டப்படவேண்டிய விசயம் ஒளிப்பதிவு. இவ்வளவு ரிச்சான ஒளிப்பதிவை நான் எந்தவொரு திரைப்படத்திலும் பார்த்ததே இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் கேமரா கவிதை பாடுகிறது. கொரியர்களுக்கென்று தனி கேமரா செய்து விற்பார்கள் போல. A BITTERSWEET LIFE –வை விட மிகத் தெளிவான அற்புதமான ஒளிப்பதிவு. இத்திரைப்படத்தின் கேமரா ஆங்கிள் , கலரிங், வி.எப்.எக்ஸ் போன்றவற்றை நம் தமிழ் ஆட்களும் பின்பற்றவேண்டும். இவ்வளவு அழகான ஒளிப்பதிவைத் தந்தமைக்காக ஒளிப்பதிவாளர் காங்-ஸ்யூங்-கி-யை எவ்வவளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

லீ-யாங்-கோவாக வரும் ர்யூ-ஸ்யூங்-ர்யாங் –கும் (இவனுங்க பேர எழுதறதுக்குள்ள விடிஞ்சிடும் போல) மகளாக வரும் கால்-சோ-வான் இருவரும் ஏதோ ஒரிஜினல் தந்தை-மகள் என நினைக்கத் தோன்றும் அளவுக்கு நடித்திருக்கிறார்கள். ஒரு காட்சியில் கூட ஆர்ட்டிபிஷியலை பார்க்க இயலவில்லை. அவ்வளவு இயற்கையான நடிப்பு. ஏதோ திரைக்குள் இருவரும் வாழ்ந்தது போன்றதொரு உணர்வு. யாருக்காக இல்லையென்றாலும் இவர்களிருவரின் நடிப்புக்காக கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம்.


இப்படத்தின் இயக்குநர் ஏற்கனவே நான்கைந்து திரைப்படங்களை எடுத்திருந்தாலும் பெரிய அளவில் பேர்வாங்கி கொடுத்த திரைப்படம் இதுதான். இத்திரைப்படம் கொரியன் என்றாலும் ஏதோ ஒரு அழகான தமிழ்ப்படம் பார்த்தது போல் உணர்வைத் தந்தது. யே-சாங் தன் தந்தையை ‘அப்பா’ (கொரியனிலும் தந்தைக்கு அப்பா தான்) என்று அழைக்கும்போது ஏதோ ஒரு தமிழ்க்குழந்தையே பேசுவது போலிருந்தது. பிரம்மாதமான இசை, ஆங்காங்கே குட்டிக்குட்டி சிரிப்பலைகள், மனதை உருக்கும் சோகக்காட்சிகள் என ஒரு கலக்கலான ஃபீல்குட் திரைப்படமாக இது இருக்கிறது. சமீபத்தில் என்னை அழவைத்த ஒரே திரைப்படம் இதுதான்.